Renate Dorrestein schrijver op locatie 2010
Renate Dorrestein is met ingang van 1 februari 2010 de nieuwe Schrijver Op Locatie van de VU. Ze is de opvolger van Christine Otten (2009), Marcel Möring (2008) en Abdelkader Benali (2007).
Dorresteins aanstelling duurt een jaar en loopt tot 1 februari 2011. De Faculteit der Letteren stelt in totaal 5 Schrijvers op Locatie aan.
Dorrestein zal het kerstgeschenk 2010 voor de VU schrijven, discussies entameren en een bijdrage leveren aan colleges. Ook gaat ze activiteiten voor en met studenten organiseren; zo zal zij een actieve rol spelen bij de populaire schrijvershuisbezoeken waarbij de Schrijver Op Locatie samen met studenten op bezoek gaat bij een collega-schrijver voor een gesprek in diens woon- of werkkamer. Als rode draad door haar activiteiten heeft Dorrestein gekozen voor het thema ‘de imperfectie van de schepping’.
Het werk van Renate Dorrestein (1954) wordt nationaal en internationaal geprezen. Haar ‘eigenzinnige en onweerstaanbare’ oeuvre is onderscheiden met de Annie Romein Prijs (nu: Opzij literatuurprijs). Op verzoek van de CPNB schreef zij in 1997 het Boekenweekgeschenk Want dit is mijn lichaam en in 2008 bovendien het Boekenweekessay Laat me niet alleen. De Engelse krant The Independent noemde haar ‘een waarlijk moedige schrijfster’.
Dorrestein was eerder als writer-in-residence verbonden aan The University of Michigan in de VS, aan de Sorbonne in Parijs en aan de Universiteit van Leiden. Incidenteel verzorgt zij masterclasses 'creative writing', ondermeer aan de University of Minnesota in de VS.
Kijk voor meer informatie over Renate Dorrestein op: www.renatedorrestein.nl
Weblog
Renate Dorrestein houdt een weblog bij waarin je al haar activiteiten kunt volgen.
Het klaagmurenproject
SOMS GAAT HET LEVEN DE ENE KANT OP, EN JIJ DE ANDERE:
het ‘klaagmuren’project van Renate Dorrestein
Soms wil het allemaal gewoon niet lukken en lopen er dingen vast. Onverwachte obstakels, teleurstellingen en misverstanden zijn regelmatig ons deel. Hoe verhouden we ons tot de grote en kleine imperfecties van het bestaan? Moeten we ernaar streven ze snel weg te poetsen of te repareren, of worden we er gelukkiger van als we accepteren dat het leven domweg niet volmaakt is? Dat is het thema dat Renate Dorrestein heeft gekozen als paraplu voor haar activiteiten als Schrijver op Locatie op de VU. Haar ‘klaagmuren’project is daarvan onderdeel.
Maakbaarheid en verwachtingen
Je hoeft niet zwaar depressief te zijn om zo nu en dan de behoefte te hebben je hart te luchten. Maar naarmate de wereld ‘maakbaarder’ lijkt te worden, met een instant-oplossing voor elk probleem en dus ook met een steeds hardvochtiger oordeel over mensen die er níét in slagen om alles in een oogwenk op te lossen, wordt het moeilijker om blijk te geven van wat je dwars zit.
Misschien is het uiten van twijfel en onzekerheid wel een van de taboes van deze tijd waarin iedereen geacht wordt een ster te kunnen zijn. In gesprekken op de campus kwam Renate Dorrestein dat thema vanaf het eerste moment opvallend vaak tegen.
Van studenten wordt verwacht dat ze zelfverzekerd zijn en een doel voor ogen hebben. Ze moeten hun studietijd ten volle benutten, dus ze moeten niet alleen hard studeren en werken, maar ook feesten en plezier hebben en daarbij vooral niet vergeten dat ze nu de basis kunnen leggen voor een netwerk dat levenslang meegaat. Ze moeten kortom de hele tijd voldoen aan verwachtingen. Ook aan de verwachtingen van thuis. Soms zijn ze de eerste in hun familie die studeert. Ze kunnen bij hun ouders niet met onvoldoendes komen aanzetten. En aan hun nieuwe vrienden durven ze misschien niet te vertellen dat ze soms vreselijke heimwee hebben, want ze willen geen loser zijn. Over het feit dat het studentenleven zo zijn tegenvallers heeft, houden zij liever hun mond.
Schrijven als uitlaatklep
Praten over wat je dwarszit is dus niet altijd zomaar mogelijk. En trouwens, dan moet je maar net een luisterend oor in je omgeving hebben. Iemand die niet oordeelt en van wie je er op aan kunt dat hij niet aan de haal gaat met je bekentenis. Zelfs praten met een vertrouwenspersoon, decaan of studentenpastor kan een brug te ver zijn. Er moet schaamte voor overwonnen worden.
Nu blijkt dat er een alternatief is: je hart uitstorten op papier. Amerikaans onderzoek heeft aangetoond dat schrijven over problemen een nog heilzamer effect heeft dan erover praten. Dat komt niet alleen doordat schrijven ordenend werkt. Belangrijker is nog dat wie zijn gevoelens neerpent, in zijn brein het gebied stimuleert waar ook de emotionele zelfcontrole huist. Dat gebied is verantwoordelijk voor ons welbevinden. Daardoor lucht schrijven op: het tempert letterlijk negatieve emoties en bezorgt ons het gevoel dat we greep op de dingen hebben.
Dat verklaart waarschijnlijk eindelijk waarom zo veel pubers en adolescenten gedichten schrijven of een dagboek bijhouden – volgens een onderzoek van Kunstbende, een jongerenorganisatie voor talentontwikkeling, doet zelfs 49 % van de jongeren dat.
Ook op www.pratenonline.nl, een site voor jongeren tot 23 jaar die het leven even helemaal niet zien zitten, wordt bij voorkeur geschreven: de meerderheid van de bezoekers benut de mogelijkheid om online een dagboek op de site bij te houden.
